صبح... سایه ام داره بلند میشه و من کیف میکنم که هنوز زنده ام.دوست دارم راه برم.دوست دارم سایه مو متحرک ببینم.سایه ام بلنده . سایه ام سیاهه .سایه ام تنها کسیه که حالا حرفامو میفهمه. وقتی بچه مدرسه ایها روش راه میرن سرشون داد میزنم .اونا هم بهم میخندن.
بعداز ظهر...
حالا بعدازظهره...سایه ام داره کوتاه میشه ....من ناراحت شدم ...اونم داره کم کم میره ... اما من از شب میترسم ...همه فکر میکنن من دیوونه شدم ... فقط اونه که حرفا مو میفهمه.سعی میکنم سایه ام بلند بشه چند ساعت دیگه شب میشه وسایه ام میره ..روی یه نیمکت میشینم تا سا یه ام استراحت کنه اون نباید بره ...من گناهی نکردم ...من میدونم که مادر بزرگ هم شوخی میکنه آخه اونم فکر میکنه من دیوونه شدم ..من گناهی نکرم اما اونم میگه" از قدیم گفتن هر کس یه گناه بزرگ کنه سایه ش محو میشه تا گناهش معلوم بشه ..." اما من گناهی نکردم ..اون گناه نبود ...شاید هم بود ..اون یه فکر بود من فقط فکر کردم ..من دیوونه نشدم ! 
غروب،شب سایه ام کم کم داره میمیره ..من گناهی نکردم که سایه ام محو بشه من دیوونه نیستم ....!اما سایه ام داره محو میشه ... شب تار داره می آد .کاش اون گناهو یا فکر رو نمیکردم اما اون فقط فکر بود ...من فقط با خودم اون فکر رو کردم و به مادر بزرگ گفتم اونم منو زد و گفت سایه ات تا شب محو میشه...شب رسید و سایه ام رفت ...اما من هنوز هستم ...و گناهم معلوم نشده ...!!! پس حالا میتونم سوال رو بپرسم ...حالا داد میزنم و میگم ...
سایه ی خدا سیاهه.....؟! آهای مردم ...با شمام ...!
سایه ی ........خدا ........مثه .........سایه ی ..........من ...........سیاهه.........؟!
مردم دورم جمع شدن ....نکنه گناهم ...فکرم ...معلوم شده باشه نکنه....مادر بزرگ راست میگفت و گناهم با رسیدن شب معلوم شده باشه ...
به روز بی کسی همسایه ی من سایه من بود ولی آنهم ندارد طاقت شبهای تارم
م.م.نهفت ...
